عصر دلگیر جمعهی شروع پاییز که هزار و یک کار انجام نشده توی ذهنت وول میخوره و از این همه تکرار خسته شدی... یه تلفن یهویی از یه دوست خیلی خیلی قدیمی و تبریک از ته دلش چقدر میتونه حال آدمو خوب کنه. یه لبخند کشدااااااااااااااااااار به پهنای صورت که قطعا انرژیش میتونه کل هفته سختی که پیش رو دارم رو ساپورت کنه. فاطمه جان دلم... مرسی بابت مهربونیای که توی صدات موج میزد. امیدوارم کلی اتفاق خوب منتظر ت

اهل کاشانم ...
اما شهر من کاشان نیست
شهر من گم شده است
من با تاب، من با تب
خانهای در طرف دیگر شب ساختهام